۱. عراقچی وزیر خارجه گفت که در روز نخست انتشار خبر دیدار ماسک، در وزارت خارجه آن را خبر غیرمهم تشخیص دادند که ارزش پاسخگویی ندارد. در صورتی که خبر فوق العاده مهم بود. هم رسانه منتشر کننده یعنی نیویورکتایمز مهم است و هم جمعه و شنبه رسانه های مهم جهان آن را بازنشر و درباره آن تحلیل و تفسیر و گزارش منتشر کردند.
ناتوانی در تشخیص خبرهای مهم از غیرمهم و خبرهای نیازمند پاسخ و تکذیب از دیگر خبرها، وضعیت مناسبی نیست.
۲. عراقچی خبر دیدار ماسک را شایعه می داند. در حالی که شایعه نیست. شایعه خبر بدون منبع معتبر است. در حالی که خبر ماسک منبع معتبر داشت. یعنی روزنامه نیویورکتایمز، خبرگزاری آسوشیتدپرس و شبکه تلویزیونی سی بی اس.
۳. وزارت خارجه زمان طلایی تکذیب را از دست داد. هر تکذیب با فاصله بیشتری انجام شود از باورپذیری آن کاسته می شود. از ساعت حدود ۱ یک بامداد جمعه که خبر در نیویورکتایمز منتشر شد تا ظهر شنبه ساعت ۱۳:۳۲ که ایرنا به نقل از سخنگوی وزارت خارجه ایران، خبر دیدار ماسک را تکذیب کرد ۳۶ ساعت فاصله وجود دارد. وزارت خارجه باید حداکثر در ۶ ساعت اول بعد از انتشار خبر ، تکذیب می کرد. دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل می توانست بعد از انتشار خبر دیدار ماسک در نیویورکتایمز، خبر را تکذیب کند اما نکرد و تا امروز هم تکذیب تکذیب نکرد.
روز جمعه دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل در واکنش به خبر ایلان ماسک ، واکنش نشان نداد اما به خبر رسانه های آمریکایی درباره پیام دولت ایران به امریکا درباره تعهد به عدم ترور ترامپ، واکنش نشان داد . دفتر نمایندگی ایران گفت: “ما درباره جزئیات پیامهای رسمی مبادله شده میان دو کشور بیانیه علنی منتشر نمیکنیم. جمهوری اسلامی ایران همواره تعهد خود به دنبال کردن ترور شهید سلیمانی از طریق مسیرهای رسمی و قضایی، و همزمان پایبندی کامل به اصول شناخته شده قوانین بینالمللی را اعلام کرده است”. این واکنش در کنار سکوت جمعه وزارت خارجه به نوعی تایید خبر دیدار ماسک بود. سکوت وزارت خارجه در جمعه، تایید مستقیم این خبر بود.
به شرط واقعیت، هرچه تکذیب سریع تر باشد تاثیرگذاری و باورپذیری بیشتری دارد. ضمن اینکه برای افزایش باور پذیری، متن تکذیب باید ارزش افزوده داشته باشد. یعنی به هنگام تکذیب، اطلاعاتی را ارائه کند که مخاطب نسبت به تکذیب، قانع شود.
