«نماز وفاق» در واقع متضمن مسیر دولت وفاق ملی در مواجه با مخاطرات داخلی و بین المللی هم بود که از همان اولین ساعات آغاز بکار «ریاست جمهوری پزشکیان» آغاز شده و همچنان با شدت تمام ادامه دارد.
به گزارش جریان نو؛ محمد محمودی، فعال رسانه ای در یادداشتی اختصاصی نوشت:
۱- نماز جمعه رهبری، نماز وفاق بود و بخوبی نشان داد که عزم نظام در مهار «حاکمیت سایه» و «خط کشی های داخلی» حتی به بهانه «جنگ با اسرائیل»، راسخ است. رهبری همانطور که قبلاً اجازه تصرف جایگاه روسای مجالس شورای اسلامی و خبرگان رهبری را به آنان ندادند، با خطبه های امروز، آرزوی فردای آنان را هم برای «شکستِ پزشکیان» ناکام گذاشتند.
۲- شاید برخی ها منتظر بودند، رهبری مطالبی را در نماز جمعه مطرح کنند که از دلش، یک «جریان سازی رسانه ای علیه پزشکیان» در بیاید که نه تنها اینگونه نشد، بلکه به جریانی علیه خود آنان تبدیل شد!. مثلا رهبری با بکار بردن تعبیر صریحِ «نه تعلل داریم و نه تعجیل» در واکنش به جنایات اسرائیل، به روشنی به تمام آنانکه در همین ایام اخیر با طرح شعارهای تفرقه افکنی نظیر «چرا نمی زنید؟»، «باید بمب اتم بسازیم» و اگر «جلیلی بود، می زدیم»، این نهیب را زدند که چقدر آب به آسیاب دشمن ریخته اند!.
۳- رویکرد مهم دیگر در نماز وفاق، یادآوری«غفلتِ ما مسلمانها از سیاست تفرقه بیندازِ دشمن» از سوی رهبری بود که با تاکید کم سابقه ی «دیگر نباید غفلت کنیم!» همراه شد. این راهبرد رهبری عین نسخه پزشکیان بود که قبلاً در یادداشتی با عنوان «جاده دوستی پزشکیان از نیل تا ریاض» در پی اولین نشست خبری رئیس دولت چهاردهم، به آن پرداخته بودم که با تصریح اخیر رهبری مشخص شد که دولت چهاردهم باید با سرعتی بیشتر، خلاقیتی افزون تر و «نتایجی محسوس تر» آن را دنبال کند.
۴- رهبری با طرح دو قطبی «مشروع- نامشروع» آنهم به استناد «قوانین بین المللی»، به اقدامات نظامی جمهوری اسلامی قوت قانونی بخشیدند تا وجه تمایز تاریخی نظام اسلامی و رژیم صهیونیستی در استفاده از ابزارهای نظامی، کاملا بر مجامع جهانی روشن گردد. تبیین دو قطبی «مشروع- نامشروع» میان اقدامات نظامی جمهوری اسلامی و رژیم صهیونیستی، اگر از سوی رسانه ملی و دستگاه دیپلماسی عمومی انجام شود، می تواند به بزرگترین چالش رسانه ای رژیم صهیونیستی در آینده نزدیک تبدیل شود، البته اگر بشود!.
۵- رهبری در نماز وفاق با تاکید بر تعبیر «دشمن واحد» برای همه ممالک اسلامی از مصر و لبنان گرفته تا یمن و عراق، عملاً مسیر وفاق منطقه ای را نشان دادند تا همه بدانند مهار «خون آشامِ اورشلیم»، نیازمند هم افزایی تمام کشورهای اسلامی است. هدف رهبری از طرح کلیدواژه هایی نظیر؛ «دفاع مشروع»، «کمک مشروع» و «منطق و قوانین بین المللی»، در واقع یک «دعوت جهانی» -با ادبیات مرسوم حوزه بین الملل- برای بازگشت به منشور ملل متحد بود. اتفاقی بدیع و هوشمندانه در منطق دیپلماتیک جمهوری اسلامی که می تواند خون جدیدی به رگهای دستگاههای فرهنگی، رسانه ای و دیپلماسی کشور سرازیر کند.
۶- «نماز وفاق» در واقع متضمن مسیر دولت وفاق ملی در مواجه با مخاطرات داخلی و بین المللی هم بود که از همان اولین ساعات آغاز بکار «ریاست جمهوری پزشکیان» آغاز شده و همچنان با شدت تمام ادامه دارد. «نماز وفاق» با حضور میلیونی مردم و بدور از هر گونه تفرقه افکنی میان «صف اول» و الباقی صفوف، در حکم عملیات وعده صادق ۳ شد که با شعار «ولاتفرقوا» حجت را بر همه تمام کرد تا در این شرایط بی سابقه در ۴۵ سال گذشته، همه از ریز و درشت، متوجه باشند چگونه باید سخن بگویند و چطور برنامه بسازند تا در دام تفرقه افکنان نیفتند و بر تنور تداوم یک غفلت سرنوشت ساز ندمند. پیام «نماز وفاق»، تکرار همان پیام بی سابقه رهبری در آغاز بکار دولت چهاردهم بود که «شکست و پیروزی پزشکیان، شکست و پیروزی همه ماست!». پس اگر می خواهید «میزان حال فعلی افراد است» را با شاخصی دقیق ارزیابی کنید، می توانید از همین امروز نسبت افراد و جریانها را در هر جایگاهی با شاخص «نماز وفاق رهبری» ارزیابی کنید. یقین بدانید اگر امروز حاج قاسم و سید حسن نصرالله در میان ما بودند، اولین لبیک را به نماز وفاق رهبری را از زبان آنها می شنیدیم. روحشان شاد.
