قیم‌مآبی چرا؟

به گزارش جریان نو؛ همدردی در امر سوگوارانه اما هیچگاه به معنای تبدیل نارضایتی به رضایت نیست و با مرور زمان، امور به وضعیت قبل از امر سوگوارانه برمی‌گردد.
با این حال، به نظرم مناظرات انتخاباتی که معمولاً مورد توجه بخش بزرگی از جامعه است، در بالا و پایین رفتن کلیت آراء یا موقعیت داوطلبان مؤثر است. این اثرگذاری اما به شرطی است که مناظرات داغ و هیجان‌برانگیز باشد، اما صدا و سیما و حتی دستگاه قضایی گویی عزم خود را جزم کرده‌اند تا مناظرات را از شور و حال و هیجان بیاندازند و آن را بی‌اثر کنند.

در همین رابطه، سخنگوی دستگاه قضایی “مهمترین نگرانی” را “سیاه‌نمایی” افراد از یکدیگر در جریان مناظرات اعلام کرده است. طبعاً نامزدها هیچکدام صغیر و یا فاقد زبان نیستند که از پسِ دفاع از خود در برابر نقد یا حملۀ رقبا برنیایند. و قاعدتاً آنقدر هم سفیه نیستند که نقد و حمله به رقیب را به حوزۀ پرده‌دری‌های شخصی نامشروع و غیراخلاقی بکشانند. بنابراین باید آنان را آزاد گذاشت و رهایشان کرد تا بدون بیم و ترس و نگرانی حرف دل خود را بزنند.

برخی دستگاه‌ها از جمله بعضی مدیران صدا و سیما اما به گونه‌ای خط و نشان می‌کشند که گویی نامزدها صغیر یا سفیه‌اند و نیاز به قیم و کنترل‌چی دارند. اگر واقعاً در مورد پرده‌دری و بی‌اخلاقی یک یا تعدادی از این کاندیداها نگرانی جدی وجود دارد، پس روی چه حسابی برای تصدی مقام ریاست جمهوری تأییدصلاحیت شده‌اند؟

فردی که مرز رقابت مشروع با بی‌اخلاقی و پرده‌درانی شخصی را تشخیص ندهد، چطور ممکن است امر به غایت پیچیده‌ای چون خیر و صلاح جامعه و کشور را تشخیص دهد؟