این هنر «سیاستمداران مجال شناس» است که می توانند با عبور از سیاستهای کلاسیک، به الگوهای خاص و جدیدی دست می یابند که نتایج آن حتی بسیاری از دیپلماتهای کارکشته دنیا را شگفت زده می سازند.
به گزارش جریان نو، محمدمحمودی فعال رسانه ای در یاددداشتی اختصاصی برای جریان نو نوشت:
۱- هاشمی استاد «مجال شناسی سیاسی» بود. سیاستمداری که اوج تمایزش در «شناخت مجال ها» و «از دست ندادن فرصتها» بود. هاشمی با اتکا به همین تمایز بود که در بالاترین سطح ممکن، موفق به انجام «ماموریتهای -بظاهر- غیر ممکن» آنهم بصورت «میانبر» می شد. برای مثال بعد از فاجعه کشتار حجاج ایرانی در سال ۶۶، ایجاد رابطه دوستانه ایران و عربستان در فاصله ۳، ۴ سال بعد، شبیه یک معجزه بود ولی هاشمی در اولین فرصت ملاقات با پادشاه وقت عربستان آنهم فقط در «دو روز»، آن را حل کرد. این در حالی بود که اگر همین اقدام را وزیر امور خارجه وقت می خواست انجام دهد، شاید «دوسال» طول می کشید و نتیجه لازم هم بدست نمی آمد!.
این هنر «سیاستمداران مجال شناس» است که می توانند با عبور از سیاستهای کلاسیک، به الگوهای خاص و جدیدی دست می یابند که نتایج آن حتی بسیاری از دیپلماتهای کارکشته دنیا را شگفت زده می سازند. شاید اگر کتابی اختصاصی تاکنون از مجموعه دیدارهای کم نظیر سیاستمداران بزرگ جهان با هاشمی در جمهوری اسلامی ایران منتشر شده بود، امروز کتاب مرجع دیپلماتیک نظام اسلامی بود، آنهم نه از زبان و تمجید خودی ها، که از بیان و ستایش دهها و شاید صدها چهره شاخص بین المللی!.
۲- «رئیس جمهور پزشکیان» شخصاً شخصیت «مجال شناسی« دارد. بخش عمده ای از پیروزی او در یک «انتخابات کاملا نابرابر»، مبتنی بر توانایی های شخصی و «اتخاذ راهبردی هوشمندانه در مناظرات» بود که نشان از «مجال شناسی» ویژه او داشت. تشکیل دولت وفاق ملی و اخذ رأی اعتماد کل کابینه هم از «مجلسِ مخالف»، برگ دیگری از همین ویژگی خاص او بود. البته «صبر امروز» پزشکیان هم در مقابل سیل انتقادات خودی و غیرخودی هم ناشی از همین مجال شناسی است. شاید خیلی از «بی تاب های امروزی» بیاد نداشته باشند، ولی«صبر هاشمی» بخاطر پرهیز از تشدید دعواهای سیاسی، «مهم ترین جرم» برای ترور رسانه ای وی از سوی «تئوریسین های سیاسی دهه ۷۰» بود!.
پس مجال شناسی داخلی پزشکیان را باید درک کرد و به آن احترام گذاشت. ولی در سیاست خارجی، «رئیس جمهور پزشکیان» از مجال شناسی لازم و «ایجاد میانبرهای مختص خود» بالاخص در مقابل ترامپ به عنوان رئیس جمهور جدید آمریکا، برخوردار نیست. البته علتش هم کاملاً روشن است. رئیس جمهور پزشکیان اینبار بر خلاف دوران انتخابات ریاست جمهوری، برای طراحی «ایجاد میانبرهای رسانه ای» دیگر متکی به توانایی های شخصی خود نیست و چشم امید به هلدینگ عریض و طویل رسانه ای ریاست جمهوری دوخته که تاکنون حتی موفق به ارائه یک کلیدواژه یا توییت جریان ساز به نفع «پزشکیان» در فضای رسانه ای کشور نشده اند، چه برسد به طراحی یک مسیر متکی به مجال شناسی رسانه ای برای رئیس جمهور در مقابل ترامپ!.
۳- برای فهم بهتر این موضوع باید ابتدا این مبنا را مرور کرد که ترامپ از اساس یک «سیاستمدار کلاسیک» نیست، که بشود متغیرهای دیپلماسی کلاسیک را بر او منطبق کرد. ترامپ یک «سیاستمدار-سلبریتی» تمام عیار است که هویتش را نه از مکاتب سیاسی که از «نمایش های رسانه ای» گرفته و می گیرد. ترامپ شخصیتی «ضد تحلیل» دارد و رفتارهای «غیر قابل پیش بینی» را به عنوان یک «کُنش رسانه ای و سیاسی» بکار می گیرد تا حریفان خود را «منفعل» کند. نکته بسیار مهمی که در مورد ترامپ وجود دارد این است که قطعات پازل آشفتگی های متعدد اخلاقی و سیاسی او، وقتی در کنار هم قرار گرفته، تبدیل به یک مزیت بسیار منحصربفرد برایش شده که او را به شکل یک «اَبَر قهرمانِ» برای انجام ماموریتهای غیرممکن در آورده است!.
۴- در چنین شرایطی که وزارت امور خارجه در مقابل دیدگاههای مطرح شده از سوی ترامپ و خبر دیدار ایلان ماسک کاملا منفعل شده و مجبور به تکذیب و ارجاع به عملکرد آمریکا در آینده شده، رئیس جمهور پزشکیان باید مجال شناسی خود را به میدان سیاست خارجی بیاورد و در فضای مجازی با ادبیات خاص خود به ایجاد میانبرهای خاص بپردازد و با کنش گری رسانه ای، ترامپ را به میدان یک مناظره غیر مستقیم فرا بخواند. یقین داشته باشید که اینکار از دست وزارت امور خارجه و روشهای سنتی دیپلماسی بر نمی آید. اینجا نقطه ای است که مجال شناسی پزشکیان اگر به میدان سیاست خارجی هم بیاید، شانس زیادی برای تاثیر بر ترامپ خواهد داشت. بالاخص اگر با همان صداقت و صراحت شخصی پزشکیان، همراه باشد.
