حذف حجتالاسلام رمضانی پس از حجتالاسلام کاشانی از برنامههای سحرگاهی سیما شاید حاوی این پیام از سوی مدیران صداوسیما باشد که کارشناسانی که بخواهند به مباحث اصلاح حکمرانی از منظر دینی بپردازند، باید منتظر عواقب آن هم باشند!
به گزارش جریان نو ، انتخاب کارشناس و تأثیرگذاری مطالب و محتوای آن بر مخاطب، امری ارزشمند و در نوع خود اتفاقی مهم است، چرا که در سالهای اخیر کمتر کارشناسی توانسته است حلقه وصل میان مخاطبان و یک برنامه تلویزیونی باشد.
در نخستین روزهای پخش برنامه «ماه من» از شبکه سه، حضور حامد کاشانی موجب شد این برنامه در همان دوره ابتدایی در کانون توجه قرار گیرد، مباحث تاریخی او درباره حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) بهویژه، در نوع خود بینظیر بود.
شاید سخنان حجتالاسلام حسینی قمی در برنامه «سمت خدا» و «درسهایی از قرآن» حجتالاسلام محسن قرائتی از جمله کارهای ارزشمند و قابلتوجه سازمان صداوسیما محسوب میشود.
با این حال، انتخاب کارشناسان و استفاده از آنها در تلویزیون همواره موضوعی قابل بحث و نقد از سوی مخاطبان و اهل فن بوده است. امسال نیز میان برنامههای سحرگاهی تلویزیون، حضور حجتالاسلام اسماعیل رمضانی یادآور روزهای پرمخاطب «ماه من» با حضور حامد کاشانی بود.
او در طول ۱۶ روز سحر، موضوع مهجوریت قرآن را در شبکه دو سیما مطرح کرد که البته با واکنشهایی نیز همراه شد، بهویژه زمانی که به موضوعات حساسی همچون ربا در سیستم بانکی و مهجوریت قرآن در دروس حوزه و مسئله کمرنگ بودن آموزههای قرآنی در حکمرانی پرداخت.
سخن او مبنی بر اینکه «حذف قرآن تقریباً تغییر خاصی در ساختارهای مختلف اجتماعی و فردی ما ایجاد نمیکند»، واکنشهای زیادی، بهویژه در برخی محافل، برانگیخت و نقدهایی را در پی داشت.
بسیاری از این مباحث در فضای مجازی برای مخاطبان تازگی داشت و برخی حتی به حجتالاسلام اسماعیل رمضانی لقب «کارشناس شجاع و جسور» دادند، اما هرچه زمان میگذشت، گمانهزنیهایی در فضای رسانهای مبنی بر تغییر این کارشناس برنامه سحرنشینی تلویزیون مطرح شد.
خصوصاً در یکی دو روز گذشته که برخی انتقادات در فضای رسانه بهصورت علنی مطرح شد، موضوع انتخاب کارشناس و انتقاد یکی از مراجع تقلید در مرکز توجه قرار گرفت.
حالا این مسئله در فضای مجازی مطرح شده است که شاید مسئله ورود به مسئله حکمرانی از منظر حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) که حامد کاشانی در «ماه من» شبکه سه و حکمرانی قرآنی اسماعیل رمضانی در شبکه دو به آن پرداختند، یک خط قرمزی باشد که کارشناسان صداوسیما نهتنها نباید از آن عبور کنند بلکه نباید به آن نزدیک هم شوند!
این همان شائبهای است که برای بسیاری از مخاطبان علاقهمند به برنامههای دینی و مذهبی تلویزیون ایجاد شده و در نظرات و کامنتهای پایین خبر جابهجایی کارشناس برنامه سحرنشینی نیز بهوضوح قابل مشاهده است.
البته پیگیریهای خبرنگار تسنیم نشان میدهد که «هیچگونه تغییر یا حذف در کار نبوده و حجتالاسلام اسماعیل رمضانی همچنان با شبکه دو و صداوسیما همکاری خواهد داشت. بهطور مشابه، در برنامههای «حسینیه بهشت» و «کوی محبت» این اتفاق افتاده و آیتمهای کوتاهی از او که در مسجد سهله تولید شدهاند، در روزهای آتی در برنامه «سحرنشینی» پخش خواهند شد.»
اما بهتر است مدیران شبکه برای اینکه به این شائبهها پایان دهند از کارشناس جدید بخواهند موضوع مباحث حجت الاسلام رمضانی را سحرگاههای آتی ادامه دهد.
پیشتر، درباره تغییر حامد کاشانی نیز بحث تنوع کارشناسان مطرح شده بود که امری طبیعی است، اما در این مورد، شبههای پررنگتر به وجود آمده است که مجری برنامه در آغاز گفتوگوهای حجتالاسلام اسماعیل رمضانی هیچگاه اشاره نکرد که قرار است ۱۵ روز متوالی این کارشناس در برنامه حضور داشته باشد و ممکن است فشارهای ناشی از طرح برخی مباحث در زمینه حکمرانی و مهجوریت قرآن، عامل این تغییرات باشد.
گفتنی است، مهدی اعرابی، مجری برنامه، در سحر پانزدهم ماه مبارک رمضان به پایان گفتوگوهای این برنامه با حضور حجتالاسلام اسماعیل رمضانی اشاره کرد و از حضور حجتالاسلام قنبریان در ۱۵ سحر آینده خبر داد.
برنامه «سحرنشینی» شبکه دو با اجرای فرزاد جمشیدی و مهدی اعرابی بهطور مستقیم از صحن حرم امام علی(ع) روی آنتن میرود.
منبع: تسنیم
۱ نظر
ارتباط پیوسته با قرآن و مأنوس بودن با آن آثار و ثمرات شگرفی دارد که پاره ای از آن مربوط به زندگی دنیوی و بخش مهمی از آن به جهان آخرت مربوط است. میزان بهره مندی انسان از این آثار بستگی به سطح و کیفیت انس با قرآن دارد. در روایت است انس با قرآن را مراتبی است و کمترین مرحله انس با قرآن نگاه کردن روزانه به قرآن است که همین نگاه کردن بدون خواندن، جزو عبادات مستحبی محسوب شده و ثواب دارد. پیامبر دراین باره فرمودند: «النظر فی المصحف من غیر قراه عباده ، نگاه کردن به خطوط قرآن بدون خواندن آن عبادت است.»
آثار دنیوی انس با قرآن
1- نجات از فتنه ها:
می فرماید: «اذا التبست علیکم الفتن کقطع اللیل المظلم فعلیکم بالقرآن فانه شافع مشفع… فیه مصابیح الهدی و منار الحکمه، آن گاه که فتنه ها چون پاره های شب تار بر شما پوشیده شد به قرآن تمسک کنید که آن شفیعی است که شفاعتش پذیرفته می شود… در آن چراغهای هدایت و نشانه های حکمت است…»
2- دوای دردها:
خداوند قرآن کریم را مایه «شفا»ی دردها معرفی کرده می فرماید:«وننزل من القرءان ما هو شفاء و رحمه للمومنین ولایزید الظالمین الاخسارا»
۳- نشستن برسفره ضیافت الهی:
پیامبراکرم می فرماید:«القرآن مأدبه الله فتعلموا من مأدبته ما استطعتم، قرآن سفره ضیافت الهی است پس تا می توانید از سفره ضیافت او فرا گیرید.»
4- بهره مندی از ثروت فراوان:
قرآن از آنجا که گفتار خداوند غنی است، راهبردها و هدایت هایش نیز بی نیاز کننده از هر چیز دیگر است از این رو پیامبر اکرم می فرمایند: «القرآن غنی لاغنی دونه و لافقر بعده؛ قرآن ثروتی است که بدون آن توانگری نباشد و با وجود آن فقری نخواهد بود.»
5- زندگی و مرگ سعادتمندانه؛
۶- نورانیت:
7- صیقل دل از زنگار:
همانا قلبها زنگار می گیرند هم چنان که آهن زنگار می گیرد. گفته شد ای رسول خدا جلای آن به چیست؟ فرمود: به تلاوت قرآن و یاد مرگ.»
8- آرامش و بهره مندی از رحمت الهی:
قرآن ذکر و یاد خداست و «ذکر» از اوصاف و اسماء قرآن است: «انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون»خداوند ذکر الهی را مایه آرامش و اطمینان قلوب دانسته است. «الا بذکرالله تطمئن القلوب هان که فقط با یاد خدا دل ها آرام گیرند.»
مأنوس بودن با کلام الهی رحمت خدا را بر انسان سرازیر می کند و او را در مهر الهی غرقه می سازد. از پیامبر اکرم(ص) روایت شده است که: «هیچ گروهی در خانه ای از خانه های خدا برای تلاوت کتاب خدا و مباحثه آن جمع نشدند مگر این که آرامش بر آنان فرود آمد و رحمت فراگیرشان شد و فرشتگان آنان را در میان گرفتند و خداوند در میان کسانی که در نزدش هستند از آنان یاد کرد.»
9- بازدارندگی از گناه و زنده ساختن دل:
از این رو پیامبر معتقدند «اگر خواندن قرآن تو را از کار بد بازنمی دارد به حقیقت، قرآن نمی خوانی.»
۱۰- به دست آوردن حکمت:
۱۱- نگهداشته شدن از شر شیطان:
قرآن یاد خداست و آن که پیوسته یاد خدا می کند و با او مأنوس است در حصار محکم الهی و در حمایت اوست. پیامبر اکرم(ص) می فرمایند: «فادرسوا القرآن فأنه کلام الرحمان و حرز من الشیطان… قرآن را بیاموزید زیرا که قرآن سخن خدای مهربان و مایه حفظ از شیطان و… است.»