در بحبوحه جنگ و زمانی که استقلال درگیر انتخاب سرمربی بود، ریکاردو ساپینتو، مربی پرتغالی محبوب استقلالیها، با روحیهای آتشین و جنجالی دوباره به استقلال برگشته است.
به گزارش جریان نو ، هوادارن استقلال از اینکه در چنین شرایطی تیمشان را تنها نگذاشت و شجاعت به خرج داد بیشتر از قبل او را دوست دارند. اما مساله مهم در این میان محرومیت ۴ ماهه او از دو سال پیش است که سایهای بر فعالیت او انداخته. آیا فدراسیون باید او را ببخشد یا محرومیتش را معلق کند؟
ساپینتو در دوره قبلی حضورش (۱۴۰۱-۱۴۰۲) استقلال را قهرمان سوپرجام ایران کرد، اما رفتارهای هیجانیاش، از جمله اعتراضات شدید به داوران، منجر به محرومیت ۴ ماهه شد. او پس از این محرومیت از لیگ ایران رفت. حالا در تیر ۱۴۰۴، با وجود جنگ ۱۲ روزه و بحران اقتصادی، ساپینتو به تهران بازگشت و قول داد «رویای ناتمام» را کامل کند. کاری که قطعا هیچوقت در تاریخ فوتبال ایران فراموش نخواهد شد.
در این بین مجتبی فریدونی، عضو هیئت مدیره استقلال، از فدراسیون خواسته است تا محرومیت ساپینتو را مانند جواد نکونام و یحیی گلمحمدی، که قبلاً با تخفیف مجازات به لیگ بازگشتند، ببخشد.
مواقعی که مورد مشابه وجود دارد انصاف و عدالت حکم می کند که یکسان عمل شود. مهدی دادرس، رئیس کمیته استیناف، گفته نیمی از محرومیت باید اجرا شود تا نیمی دیگر بخشیده شود. اما صحبت های طرفداران استقلال در شبکه X نشان میدهند که آنها معتقدند این محرومیت در شرایط بحرانی غیرمنصفانه است و فدراسیون باید آن را معلق کند.
چرا وقتی استقلال در بحبوحه جنگ و بیثباتی به مربیای مثل ساپینتو نیاز داشت و او با دل و جان به میدان آمد، فدراسیون با سختگیری محرومیتش را نگه داشته است؟ آیا بخشش موجب نمی شود که او نسبت به رفتارش متعادلتر شود؟ چرا عدالت برای نکونام و گلمحمدی اجرا شد، اما برای ساپینتو نه؟ این تبعیض، نهتنها استقلال را تضعیف میکند، بلکه روحیه هوادارانش را هم دستخوش تغییر کرده است!
