شایسته نیست، «مجلس ولایی» و ریاست آن، بر اجرای قانونی اصرار کنند که هزینه اجرای آن بیش از آنکه به سوی پزشکیان برود به سمت نظام می رود.
محمدمحمودی فعال رسانه ای در یادداشتی اختصاصی برای جریان نو نوشت:
۱- مبنای این یادداشت طرح چند سوال ساده از اصرار کنندگان بر ابلاغ و اجرای قانون عفاف و حجاب است. سوالات این است. آیا دعای فرج که ۹۰ فایده در روایات و احادیث متعدد در وصفش آمده با «خوانش احمدی نژاد» نهایتا به نفع نظام از آب در آمد یا علیه نظام؟. عامل وفاق ملی شد یا تفرقه؟. مردم را در کنار حاکمیت قرار داد یا در مقابلش؟. ریشه اخلاق اسلامی را سوزاند یا بر قوامش افزود؟. اصرار کنندگان بر ابلاغ و اجرای قانون عفاف و حجاب باید از خود بپرسند که چرا وقتی دعای فرج توسط احمدی نژاد خوانده شد، بجای خیر و برادری، مایه شر و دشمنی در کشور شد؟
۲- امروز به نوعی همان ماجرا به شکل دیگری در حال تکرار است. به ظاهر شعارها نگاه نکنید. به باطن رفتارها بیاندیشید. شعار اصلی احمدی نژاد، دعای فرج بود. ولی باطنش، بن بست سازی علیه نظام شد!. البته این مثال فقط نیست. مثال نزدیکترش همین ۸ ماه قبل رخ داد که برای اولین بار یک انتخابات ۸ درصدی در جمهوری اسلامی برگزار شد!. نگاه کنید ببینید شعار مجریانش چه بود؟. نتیجه اقداماتشان چه شد؟. آیا کسی در آن زمان «شعار کاهش مشارکت» داده بود؟. نه. ولی چرا مشارکت انتخاباتی به پایین ترین سطح در تاریخ جمهوری اسلامی رسید!. هدف چه بود؟. خدمت به رهبری یا کاهش مقبولیت نظام؟.
۳- امروز، روز دیگری است. خوشبختانه به تدبیر و درایت رهبری، مردم دوباره به صندوقهای رأی اعتماد کردند تا مشارکت انتخاباتی به شکلی معجزه گونه – در کمتر از ۴ ماه- از ۸ درصد به ۴۸ درصد برسد و به فاصله کوتاهی بعد از برگزاری انتخابات، فتوای رهبری مبنی بر «شکست و پیروزی دولت پزشکیان، شکست و پیروزی همه ی ماست» به صراحتی بی سابقه اعلام شد تا هیچکس نتواند به هیچ بهانه ای مسیر وفاق ملی را در کشور مخدوش کند.
۴- البته مجلس دوازدهم یک مجلس ولایی و انقلابی است، که اتفاقا انقلابی نماهای درون خود را از همان روز اول شناخت و منزوی کرد!. مجلسی که نه اجازه ی کودتا علیه ریاست قالیباف را در مجلس داد و نه اجازه ناقص کردن کابینه پزشکیان را. ولی متاسفانه امروز قانون عفاف و حجاب -به هر دلیلی- حکم «جریمه ملی» علیه «وفاق ملی» را پیدا کرده و ابلاغ و اجرای آن علاوه بر احیای دو قطبی «ملت- حکومت»، قطعا تنور کینه را در «قلبهای جریمه شده» علیه نظام، دوباره روشن کرده و اقدامات موثر پزشکیان را برای وفاق ملی – بالاخص از کردستان تا سیستان و بلوچستان- به باد خواهد داد.
از همین منظر شایسته نیست، «مجلس ولایی» و ریاست آن، بر اجرای قانونی اصرار کنند که هزینه اجرای آن بیش از آنکه به سوی پزشکیان برود به سمت نظام رفته و علاوه بر گسترش نارضایتی داخلی -آنهم در شرایط خاص امروز منطقه-، موجب جایگزینی کینه و «جریمه ملی» بجای «وفاق ملی» در میان اکثریت مردم می شود.
پخش صدها و یا شاید هزاران جریمه ملی مندرج در قانون عفاف و حجاب در سراسر کشور، مثل خرده شیشه در نان ملت، عمل کرده و موجب از دست رفتن اتحاد در حال شکل گیری خواهد شد، آنهم به نام دفاع از اسلام و نظام!. این درست تکرار همان کاری است که احمدی نژاد قریب یک دهه با خواندن دعای فرج، موفق به انجام آن شد و آنقدر دوقطبی و کینه در میان ملت ایجاد کرد که هنوز هم ایجاد وفاق ملی در کشور، سخت ترین کار ممکن به نظر می رسد.
پس شباهت ظاهرِ «قانون عفاف و حجاب» و باطنِ «دعای فرجِ احمدی نژاد» را نباید ساده تلقی کرد، تا کشور از سوراخی مشابه، دوباره گزیده نشود. فراموش نکنیم. اینجا دیگر حرف وفاق مجلس و دولت نیست. حرف جریمه ملی در مقابل وفاق ملی است!.
