سریال شغال به کارگردانی بهرنگ توفیقی، با حضور چهرههایی چون مهدی سلطانی، شبنم مقدمی و امیرحسین فتحی، در ظاهر اثری پرستاره و معنادار بهنظر میرسد؛ اما خیلی زود روشن میشود آنچه وعده داده شده، نه در اجرا و نه در مضمون، محقق نشده است.
به گزارش جریان نو ، سریال با تدوین موازی آغاز میشود؛ تکنیکی که قرار است تعلیق ایجاد کند، اما در اجرای کشدار و بیریتم، تماشاگر را خسته و از داستان جدا میکند. فرم تصویری در خدمت محتوا نیست و بر تنش داستانی نمیافزاید.
داستان از موضوعی جدی چون تجاوز و تبعات روانی آن بهره میگیرد، اما این موضوع انسانی و عمیق، در ساختاری مصرفی، بدون درامپردازی و فاقد درک روانی روایت میشود. سکانس تجاوز، بهجای آنکه قلب بیننده را بفشارد، خنثی و تهی باقی میماند.
مشکلات صدابرداری، دیالوگهای بیکیفیت و موسیقی کلیشهای، از تجربهی تماشای سریال کم میکند. صداها گاه در هم میروند و موسیقی نه فضاساز است، نه خاطرهانگیز.
مهدی سلطانی بار دیگر در قالب همان تیپ همیشگیاش فرو رفته است. بازیها نه تازهاند، نه تأثیرگذار. کاراکترها فاقد پیچیدگیاند و تعاملشان با جهان داستان، سطحی و فرمولی است.
شاید تنها امتیاز «شغال» اشارهاش به سکوت قربانیان تجاوز و نگاه سرد نهادهای رسمی باشد. اما این نکته هم نه در ساختار، که صرفاً در دیالوگها دیده میشود و هیچ درام منسجمی برای پشتیبانی از آن شکل نگرفته.
جمعبندی:
«شغال» اثریست که از مهمترین مؤلفههای یک تریلر مؤثر، تعلیق، شخصیتپردازی، و روایت پرکشش، تهی است. یک فرصت سوخته برای بازنمایی یک بحران واقعی، که در میانهی ساختی ضعیف و اجراهایی تکراری گم شده است.
منبع: چند ثانیه
