دولت چهاردهم و خواب آشفته انتخاب وزیر نفت

به گزارش جریان نو، علی آهنگر در یادداشتی در روزنامه اعتماد نوشت: یکی از چالش‌های مهم و اساسی مسعود پزشکیان، شورای راهبردی و دولت چهاردهم انتخاب وزیر نفت است. وزیر نفت در دولت چهاردهم کمترین وظیفه‌اش نگه‌داشت و افزایش تولید نفت و گاز است. با همه آنکه تولید نفت و‌ گاز اساسی‌ترین چالش و معضل دولت چهاردهم است. موضوعی مهم‌تر و اساسی‌تر که ایران و اساسا کشورهای نفت‌خیز منطقه و جهان با آن دست به گریبانند، مساله بودن یا نبودن نفت است.

آنچه که ویلیام شکسپیر در عشق بودن یا نبودن اوفلیا مغموم می‌سرود امروز به تمامی در هیات نفت به غمناکی تمام خوانده می‌شود. نفت با مرگ و حیات و با بودن و نبودن دست و پنجه نرم می‌کند. نفت از ژانویه ۲۰۲۱ و از نشست منحوس کاپ ۲۶ گلاسکو در تقلا و جان‌کندن است. سازمان بین‌المللی انرژی عزم خود را برای نابودی نفت و فروپاشی اساس و بنیاد کشورهای نفت‌خیز منطقه و جهان زین کرده است. شاید بگویید اوپک چه می‌کند؟ واقعیت این است که اوپک سازمانی باهوش، حسابرس اما به‌شدت لال و بی‌زبان است. اوپک اساسا برای پروپاگاندا و تبلیغات بنیاد نهاده نشده است.  ۲۳ وزیر نفت و انرژی ائتلاف اوپک یا همان اوپک‌پلاس هر یک از آن دیگری لال‌تر و بی‌زبان‌ترند.

اینها واقعیت‌هایی است که دست‌اندرکاران و اهالی نفت به خوبی بر آن آگاه و مطلعند. نفت زبان ندارد و از کاپ‌۲۶ با مرگ دست و پنجه نرم می‌کند. در چنین شرایطی سخن گفتن از اینکه کشور ما اکنون چند میلیون بشکه نفت تولید می‌کند، چقدر می‌فروشد و دیگر کشورهای نفتی چه می‌کنند یا نمی‌کنند اساسا بیهوده است وقتی که نفت قرار نیست تا ۸ یا ۱۰ سال دیگر در سبد نفتی جهان جایی داشته باشد. سخن از فروپاشی کشورهای نفت‌خیز است. آیا کسی این صدا و این فریاد را از اعماق چاه‌های نفت می‌شنود؟! چاره چیست؟ چاره، دست برقضا تکرار تاریخ است. اینکه یک بار دیگر ایران مانند بنیادنهادن اوپک، در جهان نفت و انرژی تاریخ‌ساز شود. این که در دولت چهاردهم وزیری با کنش‌های بین‌المللی انتخاب شود که از قضا جور لال بودن و بی‌زبانی نفت و اوپک را بکشد.

به مردم جهان بگوید در وضعیتی که ۶۷۵ میلیون نفر از ساکنان کره‌زمین حتی به اشکال اولیه انرژی دسترسی ندارند؛ در شرایطی که ۲.۳ میلیارد نفر از ساکنان این کره امروز و در سال ۲۰۲۴ با هیمه و هیزم و فضولات حیوانی غذا می‌پزند و چیزی به نام آشپزخانه ندارند، زرق و برق آفریدن انرژی‌های نو و تجدیدپذیر شو‌آفی سخت فرومایه است.  امروز جهان به زبان‌آوری در دنیای نفت نیاز دارد که فریاد کند پیمان آب و هوایی ۲۰۱۵ پاریس اصولا علیه نفت نیست بلکه همایشی جهانی برای کم کردن کربن است.

به زبانی نیاز دارد که به مردم جهان بفهماند که از قضا خودروهای الکتریکی و بسیاری از وجوه انرژی‌های تجدیدپذیر هیچ نقشی در کاهش کربن و گرمایش زمین ندارند بلکه حتی موجبات تخریب بیشتر محیط زیست آدمی را فراهم می‌کنند. دیپلماتی که جهان را بشناسد و فریاد برآورد که کربن‌زدایی از نفت می‌تواند به نجات کره زمین و بقای حیات آدمیان منتهی شود.

تقدیر و سرنوشت برای دولت چهاردهم اینگونه رقم خورده است که وزیر نفتش باید یک دیپلمات برجسته باشد تا نفت را از مرگی که سازمان بین‌المللی انرژی مستقر در پاریس برایش رقم زده است، برهاند. این نجات‌دهنده و این شوک‌دهنده نفت ایران و جهان کسی نمی‌تواند باشد جز محمد جواد ظریف.

از شورای راهبردی و از دولت چهاردهم تقاضامندیم که عمق مطلب را دریابند. بدانند که سخن بر سر بودن و نبودن نفت است. و بدانند که ادامه حیات نفت مهم‌تر از جلب رضایت زودگذر این و آن در انتخاب وزیر نفت ایران در مقطع کنونی است.