به فرزندان خود درست زندگی کردن بیاموزیم

به گزارش جریان نو، الهام فتاحی گویا نوشت: وقتی آمار طلاق را در خبرها می خوانیم که از ۱۰۰ ازدواج ۳۲ مورد به جدایی ختم می شود، خواسته یا ناخواسته گوشهایمان تیز می‌شود و از خود می‌پرسیم چرا؟؟؟

با وجود اقتصاد افسار گسیخته و هیولای تورم که سنگ بزرگی است برای اینکه بر درب بخت کوبیده نشود، اما با پشت سر گذاشتن این مانع بزرگ، تشکیل زندگی صورت می‌گیرد ولی چه دلیل مهمتری وجود دارد که شالوده‌ی یک زندگی آن هم بعد از عبور از سختی‌ها می‌پاشد؟

آنچه مسلم است اینست که این دلیل، بسیار بزرگ تر و خطرناک تر از غول اقتصاد آشفته است که دیگر نمی‌شود پشت سرش گذاشت و زندگی را در آغوشِ طلاق و جدایی می اندازد.

عاطفه‌های بالغ نشده و انتظاراتی که در لایه‌های زیرین زندگی دفن شده و به یکباره با طناب ازدواج سر از خاک بلند می‌کنند و بدون آنکه قبلا در بستری مناسب رشد یافته باشند، همچون علفی هرز به دست و پای زندگی نوپا می‌پیچد. غافل از اینکه باغبان ماهری وجود ندارد که بخواهد این علف‌های هرز را به موقع و به اندازه هرس کند.

در جامعه‌ای که تنها فقط نفس ازدواج پسندیده است و طلاق نکوهیده، مبرهن است که تعریف مشخص و زنده‌ای از پسندیده و نکوهیده ارائه نشده باشد.

عدم ارتباط کلامی مناسب در زمانهایی که هوای زندگی طوفانی است و یا پذیرش و باور تفاوت های فردی جنسیتی از نکات مهمی است که به راحتی و بی‌رحمانه  ارابه‌ی زندگی را به سمت پرتگاه طلاق سوق خواهد داد.

زمانی که فیلنامه طلاق و بازیگران خسته آن که همان زوجین و بعضا کودکان هستند، بر پرده نمایش زندگی به تصویر گذاشته می‌شود، نقش جامعه، فرهنگ، مدرسه و والدین تنها یک تماشاگر ساده نیست.

باید بدانیم که بعنوان والد از همان اوان کودکی چه آموزه‌هایی را باید به فرزندانمان بیاموزیم تا زمانی که به سن بلوغ و ازدواج رسیدند، فارغ از شرطی شدگی‌های ذهنی و اجتماعی، چگونه خود  را برای پذیرش یک جنس مکمل با درک تمام تفاوت‌ها، آماده کنند.

باید به فرزندانمان بیاموزیم که ابتدا شناخت درست از نیازهای روانی خود و آنچه می‌خواهد و  برنامه‌ریزی برای اهداف بلند مدت در زندگی در الویت است.

باید به فرزندان آموخت که تعهد مفهومی به گستردگی وجدان انسانی دارد و استفاده درست از کلمات و بیان مناسب و هماهنگ در گفتگو، بزرگترین عامل موفقیت در حفظ یک زندگی است.