بر اساس پیشبینیها، تا سال ۱۴۳۰ از هر سه ایرانی، یک نفر بالای ۶۰ سال خواهد بود. به عبارتی، اگر سه نفر در کنار هم قرار گیرند، یکی از آنها سالمند است؛ یکی با کارت بازنشستگی، دیگری شاید با سمعکی در دست.
به گزارش جریان نو، جمعیت سالمندان کشور به رقم قابلتأمل ۲۷ میلیون نفر خواهد رسید؛ رقمی سه برابر وضعیت فعلی. اما آنچه نگرانکنندهتر از آمار خام است، کیفیت زندگی این جمعیت خاکستری است؛ میلیونها نفر که نه از بیمه بهرهمند خواهند بود، نه از مسکن، و نه از حمایت خانوادگی.
پیشبینیها حاکی از آن است که در سال ۱۴۳۰ بیش از ۲.۵ میلیون سالمند مجرد در کشور زندگی خواهند کرد. تنهایی بهعنوان یکی از عمیقترین بحرانهای اجتماعی، در حال رکوردزنی است؛ تنهایی در خانه، در صف دارو، در سیستم درمانی، و در بیتوجهی سیاستگذاران.
نسلهایی که عمر خود را صرف ساختن کشور کردهاند، در دوران سالخوردگی با صفهای طولانی، یارانههای قطرهچکانی، و خدمات درمانی محدود مواجه خواهند شد.
در حالی که انتظار میرود دولتها به فکر بازنشستگی با کرامت باشند، بهنظر میرسد آینده در حال حرکت بهسوی سالمندی با «صبر» و «قرص فشار خون» است.
بهجای ایجاد «شهرهای دوستدار سالمند»، در عمل به «جامعهای بیپشتوانه برای سالمندان» نزدیک میشویم.
و شاید تنها امید باقیمانده این باشد که تا سال ۱۴۳۰، اپلیکیشنی برای رفع تنهایی سالمندان طراحی شود؛ شاید با نامهایی چون «پیرتو» یا «بازنشستک».
منبع: چند ثانیه
