صدای نقد را خاموش نکنید!

علی رفسنجانی، تحلیلگر سیاسی در یادداشتی در چند ثانیه نوشت: رویاروییِ ایران با بدخواهانِ منطقه‌ای و البته نظامِ سلطه‌گرِ جهانی، این انتظارِ طبیعی را در افکار عمومی پدید آورده که مقامات ارشدِ کشور، همواره نماینده‌ی اقتدار، صلابت و منافع ملّی در عرصه بین‌المللی باشند، نه خدای ناکرده چهره‌ای ضعیف، متوسّل و ملتمس مقابلِ بیگانگان.

انتقاداتی که گاه نسبت به مواضع بین‌المللی مسئولان مطرح می‌شود نیز در اصل ناظر بر همین دغدغه و تجربه‌ی ملّی است؛ این‌که در میدانِ سیاستِ خارجی و مناسباتِ بین‌المللی، ضعف و انفعال سودی نداشته و حتّی دشمن را جسورتر کرده است.

این نقدها هرگز از سرِ تخریب و عداوت نبوده، بلکه از سرِ خیرخواهی و نگرانی نسبت به منافع ملّت است. امّا شگفتا که برخی فعالانِ سیاسی، به‌جای پاسخِ منطقی، با توصیه به دستور و فرمانِ داخلی درصدد بستنِ دهان منتقدان‌ برآمده‌اند؛ گویی راهِ اقتدار در داخل، حذفِ صدای دلسوزان است!

این، البته همان خطایی است که در طولِ تاریخ بسیاری از نظام‌های سیاسی را به ورطه ناکامی کشانده؛ زیرا هنگامِ تضعیف اقتدارِ کشور در سطح جهانی و بین‌المللی، نمی‌توان از منتقدان و مردم انتظارِ سکوت داشت.

اگر واقعاً باور داریم که «ایرانِ قوی» نسخه‌ی نجات است، باید اول‌ازهمه این اقتدار را در گفت‌وگوی داخلی‌مان حفظ کنیم، نه آنکه -برخلاف شعارها- در داخل متکبّر و در خارج متوسّل باشیم.

حامیانِ برخی جریاناتِ سیاسی نیز باید بدانند که صدای منتقدانِ دلسوز، نه تهدید، بلکه تضمینِ بقا و موفقیت یک کشور است؛ ایرانِ مقتدر، از مسیر گفت‌وگوی صادقانه و مواجهه شجاعانه با ضعف‌ها شکل می‌گیرد، نه با سرکوبِ صداهایی که تلنگر می‌زنند: «وفاق و اقتدارِ ملّی، در گروی عزّت در کلام و عمل است؛ نه فقط شعار.»