اگر «پزشکیان» ذکر بود!

محمدمحمودی، فعال رسانه‌ای در جریان نو نوشت:

۱- عاشورا، نبرد ابدی حق و باطل است، میدان تقابل صداقت و نیرنگ. اینکه امام حسین(ع) هر سال زنده تر از قبل می شود، بخاطر اعجاز صداقت است. آدرسش را باید از خود ابا عبداللّه آموخت. که فرمود؛ اَلصِّدقُ عِزُّ و الکِذبُ عَجزٌ؛ صدق نشان عزت است و دروغگویی از روی عجز(۱). گویی همین نور صداقت حسین(ع) است که در شعر حکیم توس هم نهی دروغ می کند و می سراید؛ «اگر جفت گردد زبان و دروغ/ نگیری ز بخت سپهری، فروغ». و یا رمز و راز عزت ابدی عاشورا اینگونه در شعر اقبال لاهوری رخ می نماید که؛ «رمز قرآن از حسین آموختیم/ زآتش او شعله ها اندوختیم».

به همین خاطر است که از اساس باطل می شود هر جایی عزای اباعبدالله(ع) باشد و دروغ هم آنجا باشد. «ناممکن» است کسی «یا حسین» بگوید ولی «راست» نگوید. هلاکت دروغگویان قول سدید است برای تمام آنانکه با نیرنگ و دروغ، منادی اهل بیت(ع) می شوند.

نمونه ای از این عبرت تاریخی همین امروز روبروی ما، پیداست. هنوز از خاطرها نرفته شخصی از اوایل دهه ۸۰ پیدا شد، با ظاهری تکیده و زاهدانه، که هیچ سخنرانی خود را بدون «دعای فرج» آغاز نمی کرد و با همین ترفند ساده، همه را فریفت!، ولی عاقبتش امروز بجایی رسیده که حتی آوردن نامش هم موجب شرم کسانی می شود که درباره اش گفته بودند: به بهشت هم نمی رویم، اگر او آنجا نباشد!. سرنوشت اینگونه اشخاص، حجتی بر نفرین عاشوراست. نفرینی سخت و ابدی در حق تمام دروغگویان تاریخ.

۲- مسعود پزشکیان، جراح خوش قلبی است که تا ۶ ماه قبل حتی معلوم نبود بگذارند، دوباره نماینده مجلس بشود، چه برسد به اینکه امروز همان‌ها ببینند، که پزشکیان رئیس جمهور ایران شده!. البته فهم اینکه چگونه لشگری از «دولتِ ظاهر و سایه» حریف پزشکیانی نشدند، کار ساده ای نیست. پزشکیان، نه دوپینگ رسانه ملی داشت و نه امکانات حاکمیتی سایر نامزدها را. همه چیز حکایت از یک نبرد ناعادلانه در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۳ داشت.

نبردی امروزی ولی به اندازه طول تاریخ. نبردی که تکرار دوگانه ی «صداقت و نیرنگ» بود. همه دیدند که در تبلیغات و مناظرات، دروغ و تهمت زیاد بود و وعده های فریبکارانه هم، زیادتر!. اینها یقین داشتند می توانند پزشکیان را در گردابی از دروغ و تهمت و نیرنگ و فریبکاری، غرق کنند، اما انگار پزشکیان، سوار سفینه نجات بود. این نتیجه ایمان مسعود بود به قدرت نجات بخش صداقت با ذکری متفاوت.

اینگونه شد که در میان طوفانی از نیرنگ ها، خلعت «رئیس جمهور صادق» نصیب پزشکیان شد. چرا که او در طول تبلیغات و مناظرات، هرگز از اعتقادات شخصی خود برای دوری از ریاکاری نگفت و احساسات دینی مردم را به بازی نگرفت!. پزشکیان حتی از طرح نام دوستان شهیدش هم به نفع خود استفاده نکرد، او اگر پاسخی هم به اتکای قرآن و نهج البلاغه به رقبایش داد برای آن بود که شاخص دقیقی برای تشخیص راستگویی ارائه کند و راه بر فریبکاران ببندد. با قبول این روایت اگر سلوک رفتاری «پزشکیان» قرار بود به یک ذکر تبدیل شود، یقیناً ذکر «یا صادق» می شد!.

پس هر که در ادامه این راه دشوار، قصد یاری پزشکیان را دارد، به حرمت محرم و خون حسین(ع)، صادقانه از خدا طلب صداقت کند. آنهم با ذکر «یا صادق». تا شاید دوباره راه کسبِ تصدیق الهی هموار گردد و به واسطه ی آن، نصرتِ و نعمت و رونق بر ما، فراوان شود، این همان راهی است که امام صادق(ع) به صداقت و صراحت بر ما نشان داد و فرمود: إِنَّ الصّادِقَ أَوَّلُ مَن یُصَدِّقُهُ اللّه(۲). راستگو را نخستین کسى که تصدیق مى کند، خداست!.

۱- تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۴۶
۲- کافى ج۲، ص۱۰۴، ح۶